De langste dag is nu, maandag 22 juni, toch echt voorbij. Hoewel het verschil met gisteren slechts 8 seconden is en het nog wel even zal duren voordat ik het verschil echt zal merken. Mijn tent en alle andere spullen gaan vandaag weer mee en daarnaast waait het vandaag ook weer eens. Het eerste stuk loop ik heel langzaam stijgend langs de rivier Sodan omhoog. Na mijn eerste pauze van vandaag op een hoogte van 1180 meter volg ik een eigen route naar de laatste top van deze tocht. Eigenlijk is alleen het allerlaatste stukje in het terrein echt rotsachtig te noemen. Dus sta ik al snel op de top die ik vanuit mijn huis kan zien liggen: Sonfjället op 1247 meter hoog. Mijn donsjasje gaat ook nu weer aan.
Ik vind het echt bijzonder dat ik vanaf hier het dorp kan zien waar ik woon. In gedachten zwaai ik dan ook even naar mijn buren. Vervolgens kijk ik nog even naar de top waar ik gisterenmiddag was en ook kijk ik naar het oostelijk dal waar de berg steil naar beneden gaat.
Maar het is te fris om hier lang te blijven. Dus begin ik aan de afdaling via de gemarkeerde route. Dit is de steilste afdaling tot nu toe: bijna 500 meter in totaal tot Nyvallen. Dit is de hoofdingang van dit Nationaal Park gedurende de zomermaanden. Op mijn laatste stuk, net weer onder de boomgrens, kom ik dan ook verschillende dagjesmensen tegen die misschien ook op weg gaan naar de top waar ik net vandaan kom.
Helaas wacht er voor mij vanaf hier geen mooi wandelpad naar Hede, terwijl een route in de winter geen probleem zou zijn. Dus loop ik jammer genoeg een fiks aantal kilometers over een gravelroad. Wel maak ik nog even een avontuurlijk doorsteekje naar een andere bosweg. Bij de rivier Kvarnån vind ik een mooi kruidenrijk weitje en een plekje voor mijn tent. Morgen doe ik dan wel het laatste stukje naar mijn huis. Of eigenlijk voelt mijn tent op dit plekje ook als mijn huis met een kopje thee en het laatste stukje chocolade van deze Toppen Midzomer wandeltocht.
