In 2005 was ik 33 lentes jong. Voor het eerst in mijn leven had ik een auto gekocht: een gele Renault Express. Hiermee ging ik in juli in mijn eentje op weg naar Zweden. In de ruime laadruimte had ik naast alle spullen om te wandelen en te kamperen ook mijn fiets staan en een aantal handige postkratjes van Selekt Mail. Daarnaast had ik een mobiele telefoon waarmee ik kon sms’en en bellen. In die tijd was dat nog behoorlijk modern.
Onderweg naar Arvidsjaur
Mijn eerst doel van mijn reis was het verkennen van verschillende plekken in Zweden om te onderzoeken of er een plaats zou zijn waar ik zou willen wonen. Navigeren deed ik met een papieren kaart en de campings onderweg vond ik wel met de hulp van een bord naast de weg. Arvika was het eerste plaatsje waar ik rond ging kijken. Daarna volgden Mora en Östersund: twee steden die ik nog steeds graag bezoek.
In Östersund was het tijd om informatie te verzamelen welke mogelijkheden er zouden zijn om met het openbaar vervoer in het plaatsje Jäkkvik te komen. Dit plaatsje zou namelijk de start zijn van mijn tweede doel van mijn reis: mijn eerste solowandeltocht op de Kungsleden. Hieruit bleek dat Arvidsjaur de beste plek zou zijn om mijn auto te parkeren en de bus te nemen. Onderweg kwam ik mijn eerste rendieren tegen die ik ook nog eens kon fotograferen.
Solowandeltocht van Jäkkvik naar Hemavan
Dan is het is 27 juli als ik met mijn rugzak goed voorbereid in Jäkkvik uit de bus stap. In 2004 had ik namelijk een Wilderness Guide Training gedaan in Canada. Hier heb ik van alles geleerd over navigeren met kaart en kompas, het oversteken van een rivier en het maken van een weersvoorspelling. Ik had voor deze gemarkeerde route van de Kungsleden gekozen om niet meteen het uiterste van mezelf te vergen. Bovendien was het mogelijk om de route op te splitsen in twee etappes, waarbij ik in Ammarnäs boodschappen kon doen.
Toch waren mijn eerste stappen enorm spannend. Verschillende vragen buitelden de eerste uren door mijn hoofd: ‘Zit ik wel op de goede weg? Zijn er echt geen beren te bekennen? Lukt het me om een geschikte kampplek te vinden?’ Maar al snel voelde ik me op mijn gemak. De eerste nacht sliep ik wel weinig, omdat het hard waaide en het de hele nacht licht bleef. De dagen erna bleekk ik gelukkig gewoonweg goed op schema te zitten, had ik zoals altijd wel blaren op mijn hakken en hadden mijn schouders slechts even tijd nodig te wennen aan mijn rugzak. Ik genoot volop van het landschap om me heen met afwisselend wild stromende rivieren, berken, meren en opnieuw rendieren.
Een absoluut beginnende fotograaf
De foto’s tijdens deze tocht maakte ik met een eenvoudige pocketcamera waarin nog een filmrolletje ging. Op 1 augustus maakte ik daar de volgende notitie over: ‘Ik mag nog maar zes foto’s per dag nemen, want ik heb niet meer rolletjes bij me.’ Met 1 rolletje kon ik 24 foto’s nemen en ik had 3 rolletjes met mee. Wat wel al mogelijk was, was om ze te laten digitaliseren op een cd-rom. Hoe anders is dat tegenwoordig! Voor een absolute beginner vond ik het trouwens al knap dat ik een zelfportret kon maken. Maar ook de foto van Norra Storfjället op de voorlaatste dag mag er wat mij betreft best zijn.
Op mijn laatste kampplek voor Hemavan maakte ik de balans op van mijn eerste wandeltocht. ‘Ik heb deze tocht als zeer positief ervaren. Ik heb me geen enkel moment ongemakkelijk of onveilig gevoeld. Daarnaast heb ik goede beslissingen kunnen nemen. Ik denk dat het morgen slecht weer zal zijn.’
Toen ik eenmaal fris gewassen in de Vandrarhem van Hemavan zat, bleek het inderdaad erg hard te regenen: ‘Wat een mazzelaar ben ik toch de afgelopen dagen.’
Wat mij betrof, zouden er zo nog wel meer van zulke wandeltochten mogen volgen.
