Vrouw Vol Verwondering
Mijn naam is Jacqueline Raaijmakers. Inmiddels wandel ik alweer meer dan 50 jaar rond op deze wereld. Vanaf dat ik vijf maanden oud was ging ik al met mijn ouders kamperen op een camping. Daar weet ik natuurlijk niks meer van. Mijn eerste indrukwekkende herinnering was een bezoek aan de Groβ Glockner in Oostenrijk. Ik zal ongeveer zeven jaar zijn geweest:
“Daar sta ik dan. Het is midden in de zomer en toch is het hier behoorlijk fris. Hoe kan dat nu? Toen ik met mijn ouders op de camping in de auto stapte, was het nog lekker warm. Boven mij uit torenen hoog verschillende grijze toppen van de bergen om me heen. Maar nog indrukwekkender op dat moment is dat er sneeuw ligt. Het is toch zomer? Uiteraard moet ik er naar toe lopen om te voelen of het wel echt is.”
Die momenten van kinderlijk verwondering heb ik nog steeds als ik buiten op pad ben. Met een wandelreis of cursus laat ik je graag ook dit soort bijzondere momenten beleven.

Nieuwsgierig Buitenmens
Als tiener was ik lid bij scouting en met deze groep heb ik niet alleen vakantiekampen beleefd, maar ook tal van kersthikes. Ik droeg in die tijd legerkistjes en ik kreeg altijd enorme blaren op mijn hakken tijdens zo’n hike.
Dat heeft me gelukkig niet tegen gehouden, want na mijn universitaire studie Historische Pedagogiek ging ik in 1997 verder met wandelen. Ik ging een aantal jaren mee op georganiseerde wandelvakanties in Schotland, Frankrijk en Spanje. Maar ik merkte dat ik het graag zelf wilde doen. Helaas was mijn eerste zelfstandige wandeltocht in de Ardennen niet het succes waar ik op gehoopt had. Daarom besloot ik in 2004 een Wilderness Guide Training in Canada te doen. Geen half werk voor mij dus. Pas hierna begon ik in 2005 met gezonde spanning aan mijn eerste solowandeltocht van 9 dagen in Zweden.
“Met mijn volle rugzak stap ik uit de uit de bus bij een benzinestation in het plaatsje Jackvik in Zweden. Ik hed deze gemarkeerde route uitgekozen om niet meteen het uiterste van mezelf te vergen. Mijn eerste schreden van mijn tocht buitelen er twijfels en angsten door mijn hoofd: Zit ik wel op het goede pad?, Komt daar een beer achter die rots vandaan? Kan ik echt wel zo goed kaart lezen en mijn kompas gebruiken? Maar tegelijkertijd heb ik de overtuiging dat dit is wat ik wil en niet iets anders.”
Hierna volgden nog meer bergwandeltochten in Zweden en Noorwegen, maar ook een cursus winterkamperen, een aantal fotografie- en schrijfcursussen, een cursus ondernemersvaardigheden en EHBO-cursussen. Maar ook mezelf jarenlang verdiepen in de kennis over eetbare wilde planten. Diverse vaardigheden die me geholpen hebben bij het intenser beleven van mijn avonturen, maar het ook mogelijk hebben gemaakt om er verhalen over te publiceren en te gaan ondernemen.
Ik gun jou ook een goede voorbereiding, zodat je met voldoende kennis, ervaring en zelfvertrouwen op pad kunt gaan.
Pedagoog met geloof in Eigen Kracht
Naast alle buitenavonturen die ik in mijn vrije tijd ondernam, was ik tegelijk ook werkzaam in de kinderopvang. Daar ben ik vanaf 2000 na mijn universitaire studie Historische Pedagogiek vanzelf ingerold. Als pedagogisch medewerker heb ik bij zowel Buitenschoolse Opvang als Kinderopvang gewerkt. In 2005 besloot ik de PABO te gaan doen, omdat ik behoefte had aan meer uitdaging in mijn werk. Sowieso vond ik het altijd al heerlijk om anderen wat te leren. Ik heb daar heel veel geleerd over hoe mensen leren en hoe je dat goed kunt aanpakken, maar ik ontwikkelde ook mijn eigen visie over wat ik belangrijk vond.
Ik ben een pedagoog die gelooft in eigen ontwikkelingskracht van mensen. Daarnaast ga ik bij leren altijd uit van het motto:
‘Ik hoor en ik vergeet, Ik zie en ik onthoud, ik doe en ik begrijp’.
Dit motto pas ik ook toe bij alle cursussen die ik organiseer.
Uiteindelijk heb ik nooit een baan als leerkracht gehad. Wel kwam ik er met de hulp van Zijnsorïenatie achter dat ik graag -opnieuw- een eigen onderneming wilde starten om mensen buiten-zijn te laten ervaren. Dat heb ik jarenlang geprobeerd in combinatie met het werken in de kinderopvang. Vanaf 2018 heb ik ook mijn eigen kleine duurzame kinderopvang gehad: Gastouderopvang De Groene Kers totdat ik eind 2024 besloot om te emigreren naar Zweden.
Mijn jarenlange kennis en ervaring als buitenmens en pedagoog maken mij nu een specialist ben op het gebied van wandelen, wildkamperen en wildplukken in Zweden. Ik heb dat zelf beetje voor beetje opgebouwd, waardoor ik als geen ander begrijp dat er heel veel kleine stapjes nodig zijn om jezelf in je eigen tempo te kunnen ontwikkelen.

De Kunst van het Wandelen, Wildkamperen en Wildplukken
Drie voor mij niet onbelangrijk zijpaden in mijn leven zijn altijd mijn ontwikkelingen op het terrein van sport, creativiteit en zingeving geweest. Het zijn drie gebieden die voor mij als van nature verweven zijn met het wandelen en wildkamperen.
Ik ben niet mijn hele leven sportief geweest. Ik ben pas echt begonnen voordat ik op een wandelreis naar Schotland ging. Ik begon ooit met vijf kilometer wandelen en ik heb dat toen opgebouwd naar zo’n 20-25 kilometer.
Maar een goede conditie is begrijpelijk wel echt een basisvoorwaarde om te kunnen genieten en niet alleen af te zien tijdens een wandeltocht. Ik heb ook 10 jaar gejudood, waar ik vallen en opstaan leerde. Maar nu zijn hardlopen en yoga voor mij de basis.
Op het gebied van creativiteit heb ik al veel verschillende disciplines onderzocht. Onder andere lessen dansexpressie, gitaar en boetseren heb ik ondernomen. Maar fotografie en taal zijn wel de twee terreinen waarmee ik mezelf het beste kan uitdrukken. Het is gewoon fijn om als volwassen mens te mogen blijven spelen. Bovendien geeft het mij elke keer weer een vernieuwende blik op de wereld om mij heen.
Het derde pad van zingeving is ook al lang in mijn leven. Ik kan me nog herinneren dat ik als tiener de bibliotheek voor volwassenen inliep en een boek van Nietzsche of de I Tjing probeerde te lezen. Veel te ingewikkeld natuurlijk op die leeftijd. Later op de universiteit maakte ik kennis met verschillende pedagogen en filosofen. Het is voor mij lange tijd veel boekenwijsheid geweest. Pas tijdens mijn PABO studie besefte ik dat mijn mensvisie ook invloed had op hoe ik mijn onderwijs vorm wilde geven.
Zo werd ik me steeds meer bewust van inzichten die al wandelend ontstonden en die ik meenam naar het dagelijkse leven. Nu bewandel ik vanaf 2024 het pad van het Taoïsme. Het is voor mij echt zoals het citaat van Dag Hammarskjöld op een stukje van de Kungsleden:
‘Den längsta resan är resan inåt.’
‘De langste reis is, is de reis naar binnen.’
Wandelen, wildkamperen en wildplukken zijn samen met deze gebieden voor mij echt een Kunst. Een Kunst voor het hele leven. Mag ik jou een stukje meenemen op jouw levenspad?